1 Mayıs 2010 Cumartesi

...

Bu sabah oğlum tam ben evden çıkacakken uyandı yine. anne ben de gelcem dedi. ben de oğlum seni anneanenne götüreyim mi dedim,tamam dedi. annemlere gidene kadar konuştum,sen orda biraz dur,sonra baban hakkı dedenleri getircek,ben de işe gitcem sonra akşam gelcem..vs. tamam dedi,hiç mızırdanmadı..taa ki kapıdan onu bırakıp çıkana kadar. bastı feryadı,öyle bir ağladı hi içime çok dokundu..başka sabahlar da olmuştu böyle arkamdan ağladığı ama bu sabah sanki ben de ondan beter nazlıymışım ki çok üzüldüm.işe gidene kadar ağladım yolda...canım oğlum,anasının kuzusu oğlum,ne zaman alışacağız biz seninle bu sabah ayrılıklarına.ne zaman gülerek el sallayacağız birbirimize..sen ağlamasan,sen üzülmesen ben üzülmem ki bu kadar...herşeyi o kadar güzel anlıyosun ki aslında,biliyorsun ama kabullenmek istemiyorsun biliyorum güzel oğlum,nazlı kuzum...anne seni çok seviyor...büyüyorsun annem,Allah ömür verdikçe herşeyi öğreniyorsun...sevmeyi,sevilmeyi,özlemeyi,ayrılmayı,kavuşmayı,istemeyi,reddetmeyi....herşeyi....Rabbim sana güzel bir gelecek nasip etsin inşallah ve tüm ana kuzularına....

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder